یکی از مهم‌ترین تفریحات و تأثیرگذارترین نوع کتاب‌خواندن برای من، خواندن کتاب‌های کودک‌ و نوجوان است.

به نظرم یاددادن چیزی مهم به خودم، از طریق نفوذ به کودک درونم (مثلاً با کتاب‌های کودک و نوجوان) یکی از مهم‌ترین قلق‌هایی است که در خودم کشف کرده‌ام.

این ماه دو کتاب کودک به قلم دو نویسندۀ ایرانی خواندم.

یکی:

شاید این کتاب منفجر شود (که انتشارات کانون پرورش فکری درآورده و نویسندۀ آن رضا موزونی است.) که با تعابیر کوتاه و تصاویر گویا، زشتی و پلشتی جنگ را بیان می‌کند و نشان می‌دهد.

چیزی که از این کتاب دوست داشتم، توجه به مین‌هایی است که هنوز که هنوز است غصه‌آفرینی می‌کنند و شبیه آدم‌هایی کینه‌ای هستند که هرگز قرار نیست ببخشند مگر اینکه انتقام بگیرند.

و دیگری کتاب حالا دیگر می‌خواهم فکر کنم از یادگارهای نادرابراهیمی است که دربارۀ موضوعات مهم اجتماعی در قالب داستان زندگی موش‌ها حرف می‌زند و مخاطب را به فکرکردن و تلاش برای بهبود اوضاع تشویق می‌کند.

در فرهنگی که تیک‌زدن اهداف و پرکاری و زیاده‌ازحد کارکردن مُد شده است، اشاره به بهتر استراحت‌کردن در آخر داستان، برایم خیلی الهام‌بخش بود:

دوست دارم لیستی از ایده‌هایی برای بهتر استراحت‌کردن بسازم و همین‌جا هوا کنم. اگر شما هم این‌کار را کردید، مرا خبر کنید.